Op de 1 of andere gekke manier ben ik nooit bang geweest
Jarenlang heeft Peter Muis aan het bed gestaan van patiënten. Als verpleegkundige werkte hij bij Lelie zorggroep en was hij gewend om mensen te begeleiden tijdens ziekte en herstel. Toen hij op zijn 67e met pensioen ging, veranderde zijn rol plotseling: hij werd zelf patiënt met prostaatkanker. ‘Als je in de zorg werkt, sta je meestal aan de goede kant van het bed. Het is wennen wanneer dit niet het geval is.’
Bezoek aan de huisarts
Hoewel Muis al langere tijd prostaatklachten had, zoals vaker moeten plassen en ’s nachts uit bed moeten, werd daar in eerste instantie geen actie op ondernomen. ‘Ik had ook last van een wat hogere bloeddruk en cholesterol,’ legt hij uit. ‘Daarvoor ging ik regelmatig naar mijn huisarts in Waddinxveen. Hij deed naast die controles ook altijd een PSA-test, maar is daar op een gegeven moment mee gestopt omdat hij vond dat het geen toegevoegde waarde meer had.’
Na verloop van tijd stapte Muis over naar een huisarts in Moordrecht. ‘Deze huisarts besloot wél een PSA-test te doen en controleerde ook mijn prostaat. Die bleek iets vergroot te zijn. In combinatie met mijn klachten, zoals het steeds vaker moeten plassen, was dat reden om mij door te verwijzen naar Franciscus en kreeg ik vervolgens de diagnose prostaatkanker.
Geen angst
‘Op een of andere gekke manier ben ik eigenlijk nooit bang geweest, ondanks dat de ernst wel tot mij doordrong,’ zegt Muis. ‘Er waren geen uitzaaiingen en de tumor was traag groeiend, wat mij geruststelde.’ Het advies was daarom ‘active surveillance’: elke 3 maanden op controle om de situatie goed in de gaten te houden. ‘Opereren was op dat moment niet nodig, behalve als ik er psychisch veel moeite mee zou hebben dat er kanker in mijn lichaam zit. Dat had ik gelukkig niet.’
Toch opereren
Na een jaar liet een MRI zien dat er sprake was van tumorgroei en werd besloten een biopt af te nemen. Hierbij wordt er een klein stukje weefsel uit het lichaam gehaald voor onderzoek. Muis: ‘Ik weet nog hoe dokter Boevé hier heel nauwkeurig mee bezig was. Hij nam echt de tijd om alles goed te bekijken.’ Om de afwijkingen duidelijk in beeld te krijgen, liet de arts extra beoordelingen uitvoeren bij zowel de pathologen, die onderzoek doen naar weefsel en cellen, als bij de radiologen. Muis: ‘Dat waardeer ik enorm. Uiteindelijk bleek dat de tumor buiten de prostaat was gegroeid en agressiever was geworden. Toen wisten we dat er iets moest gebeuren.’ Na het afwegen van de verschillende behandelopties besloot Muis zich te laten opereren door dokter Rietbergen in het Maasstad Ziekenhuis. Muis is erg tevreden over hoe de operatie is uitgevoerd en het herstel verliep naar wens.
Vertrouwen in de artsen
Muis kijkt met een tevreden gevoel terug op het behandeltraject. ‘Ik ben steeds betrokken geweest bij de beslissingen en voelde me goed begeleid. Je voelt je serieus genomen en kunt meedenken over wat er nodig is. Dat gaf mij rust. Het vertrouwen in de artsen zorgde ervoor dat ik me veilig en in goede handen voelde waardoor ik met een gerust gevoel dit traject ben ingegaan.’