‘Vraag of je kunt helpen, dat maakt echt verschil’
Toen Frans Kop werd geopereerd aan zijn darm, kon niemand vermoeden dat hij uiteindelijk 30 dagen in het ziekenhuis zou liggen. Klachten na de operatie zorgden voor een nieuwe operatie, een opname op de Intensive Care en een lange weg naar herstel. Voor zijn vrouw Henny betekende dit dat zij, naast partner, ineens ook mantelzorger werd in het ziekenhuis.
Van partner naar mantelzorger
‘Tot 10 januari was mijn man in een uitstekende conditie,’ vertelt Henny. ‘En ineens was hij zo ziek en verzwakt. Dat was echt schrikken.’ Henny had eerder mantelzorg verleend aan haar ouders, maar deze situatie voelde anders. ‘Toen was ik dochter, nu ben ik partner. Je ziet iemand die altijd sterk was ineens heel kwetsbaar worden. Dat raakt je.’
Hulp bij dagelijkse zorg
In overleg met de verpleegkundigen op de afdeling werd afgesproken dat Henny haar man zou helpen met wassen en aankleden. Henny: ‘Dat werd soepel geregeld. Ik kwam elke dag rond half 11. We waren ongeveer 45 minuten bezig. Later liepen we samen een stukje over de gang en aten we een boterham.’ Voor Frans maakte haar aanwezigheid een groot verschil. Frans: ‘De komst van mijn vrouw brak de dag. Met haar kon alles in mijn tempo. Ik was het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Zelfs naar het toilet gaan kostte moeite. Met haar durfde ik dat wel.’
Intensieve rol van mantelzorg
Soms kwam Henny drie keer per dag naar het ziekenhuis. Henny: ‘In de ochtend om te helpen met wassen, ’s middags om zijn dag te breken en ’s avonds nog een keer. Dat was intensief. Het kost energie om steeds op en neer te gaan. Gelukkig kregen wij steun van onze zoon en schoondochter. Dan kon ik daar blijven eten. Zo’n netwerk om je heen hebben, is belangrijk als je een mantelzorger bent. Daardoor kon ik mijn aandacht bij mijn man houden.’
Samenwerking met zorgverleners
Over de samenwerking met artsen en verpleegkundigen zijn zij positief. Henny: ‘Frans heeft op meerdere afdelingen in Franciscus gelegen en overal troffen wij betrokken medewerkers. zegt Henny. Er was veel bereidheid om mee te denken. Wij voelden ons gehoord.’ Wel ziet zij een aandachtspunt. ‘Er was een begintijd afgesproken voor het helpen met wassen, maar geen duidelijke eindtijd wanneer ik de afdeling moest verlaten. Een keer kreeg ik de opmerking dat het niet de bedoeling was dat ik de hele dag bleef. Misschien is het goed om begin- én eindtijden duidelijk af te spreken, zeker op een kamer met meerdere patiënten. Dit hebben wij wel direct af kunnen stemmen met de mensen op de afdeling daar.’
Een boodschap voor andere mantelzorgers
‘Vraag aan de verpleegkundigen of er ruimte is om te helpen bij de zorg. Dat helpt echt. Je kent je naaste het beste. En als je zorgen hebt, spreek ze uit. Blijf vragen stellen tot je begrijpt wat er gebeurt. Dat geeft vertrouwen.’ Inmiddels herstelt Frans verder in revalidatie. Hij loopt weer zelfstandig en bouwt zijn conditie op. Frans: ‘En nu gaan we rustig stap voor stap verder.’