Doorgaan naar hoofdinhoud

Op pad met: Oncologieverpleegkundige Annemieke

onolcogieverpleegkundige_annemieke_gasthuis.jpg

Oncologieverpleegkundige Annemieke, 3e van links, met haar collega’s.

Na het meelopen met oncologieverpleegkundige Edwin in Franciscus Vlietland, ben ik erg benieuwd naar de verschillen met de afdeling Oncologie in Franciscus Gasthuis. Ik verwacht eigenlijk geen grote verschillen, maar schrik toch een beetje wanneer ik samen met Annemieke op de afdeling rondloop. De patiënten op deze ziekenhuislocatie ‘ogen’ een stuk zieker. Tegelijkertijd weet ik dat dit niet altijd zo hoeft te zijn want ook in Franciscus Vlietland liggen erg zieke patiënten, echter de zorg is hier soms nog complexer. Toch komt het vandaag op de een of andere manier meer bij mij binnen.

'Als oncologieverpleegkundige ben je bezig met het hele lichaam. Kanker kan overal voorkomen, niet alleen qua locatie in het lichaam, maar ook bij allerlei verschillende mensen.'

Ik loop een korte ochtend mee met Annemieke, een spontane en enthousiaste oncologieverpleegkundige. In 2011 is zij gediplomeerd als verpleegkundige en in 2015 heeft zij zich kunnen specialiseren tot oncologieverpleegkundige. De keuze voor het specialisme is volgens Annemieke een gevoel: ‘Ik voel mij hier volledig! Als oncologieverpleegkundige ben je bezig met het hele lichaam. Kanker kan overal voorkomen, niet alleen qua locatie in het lichaam, maar ook bij allerlei verschillende mensen. De zorg is curatief, palliatief en terminaal én niet alleen lichamelijk, maar ook psychosociaal. Sinds een aantal jaar behandelen we hier ook hematologische patiënten én daarnaast hebben we hier ook een aantal bedden van Interne Geneeskunde. Kortom: het specialisme is super afwisselend en uitdagend!’.
Annemieke vertelt tevens dat het werken op de afdeling Oncologie in Franciscus Gasthuis zo leuk is vanwege het kleinschalige karakter. Er heerst een ons-kent-ons-cultuur. De lijnen met de artsen zijn kort en er is een goede samenwerking met Franciscus Vlietland. In de toekomst zullen deze twee locaties integreren tot één mooi Oncologisch centrum.

We lopen over de afdeling. Er zijn 2 vierpersoonskamers, 3 tweepersoonskamers en 3 eenpersoonskamers. Twee kamers zijn een hematologische IC; deze kamers zijn er voor patiënten die een stamceltransplantatie hebben ondergaan. In deze gevallen is het erg belangrijk dat de kans op infectiegevaar geminimaliseerd wordt, vandaar de aparte kamers. Op de afdeling werken dan ook hemato-oncologieverpleegkundigen. Daarnaast kan men zich specialiseren tot hemato-oncologieverpleegkundigen, interessant!

'Mooi om te zien vind ik ook, dat de specialisten ruimte geven aan de arts-assistenten en coassistenten om te leren door hen vragen te stellen tijdens de grote visite.'

We nemen ook een kijkje op een van de eenpersoonskamer waar een jongeman ligt die amper bij bewustzijn is vanwege pijnstilling. De kamer hangt vol met kaarten en ballonnen en er is familie aanwezig. Annemieke vertelt mij dat een patiënt betreft die palliatieve zorg krijgt en nog steeds behandeld wordt. Hierna lopen we naar de grote visite. Tijdens dit overleg (2 keer per week), waar specialisten, coassistenten, arts-assistenten en een oncologieverpleegkundige aanwezig zijn, worden de patiënten besproken en wordt vervolgens het verdere behandelbeleid uitgezet. Ik vind het erg interessant om hierbij aanwezig te zijn. Annemieke neemt een monitor mee waarop zij tijdens het overleg in Hix, de afspraken noteert. Voor start roept een van de specialisten nog naar mij dat het super leuk is om hier te werken want het team is altijd vrolijk en de patiënten zijn interessant. Vervolgens worden alle patiënten doorgenomen. Ik vind het heftig om alle casuïstiek aan te horen, maar tegelijkertijd fijn dat alle kennis via zo’n grote visite wordt gebundeld. Mooi om te zien vind ik ook, dat de specialisten ruimte geven aan de arts-assistenten en coassistenten om te leren door hen vragen te stellen tijdens de grote visite.

Na de grote visite loop ik met Annemieke en de artsen mee naar een patiënt. Een jonge vrouw die terminaal is. Wanneer de artsen aan haar bed staan en het verdere behandelbeleid bespreken, barst ze in huilen uit. Annemieke neemt de tijd om haar te troosten en er voor haar te zijn. Het is een enorm trieste situatie en het doet mij echt wat, maar tegelijkertijd vind ik het mooi om te zien hoe Annemieke er is voor haar patiënt op zo’n kwetsbaar moment. Toen mijn man mij een paar dagen terug vroeg of het meelopen op de afdeling Oncologie niet erg heftig zou zijn, reageerde ik redelijk neutraal (‘Alle afdelingen zijn heftig!’). Inmiddels kan ik toch wel zeggen dat de ervaringen, situaties, maar vooral ook de collega’s erg veel indruk op mij hebben gemaakt!

afdeling_oncologie_franciscus_gasthuis.jpg

Ook zo’n bijzondere baan als oncologieverpleegkundige? Bekijk onze vacatures op de afdeling Oncologie!

Om franciscus.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Bekijk ons cookiebeleid