Blog op pad met: IC-verpleegkundige Hanneke

'Eigenlijk is dit niet echt een typische Intensive Care patiënt', vertelt Hanneke mij, wanneer wij ’s ochtends bij een oudere meneer staan. Hanneke is om 7.30 uur begonnen en na een uniform aangetrokken te hebben, ben ik om 8.00 uur gestart om een ochtend mee te lopen op de Intensive Care (IC) van Franciscus Gasthuis. De patiënten zijn al ‘verdeeld’ tussen de collega’s en, afhankelijk van de zorgzwaarte, heeft elke (leerling)IC-verpleegkundige gemiddeld 1 á 2 patiënten onder zijn hoede. Hanneke heeft vandaag ook de reanimatiepieper bij zich, dus zij vraagt mij of ik wel mee wil gaan wanneer deze af gaat. Ik twijfel en zeg dat ik waarschijnlijk wel mee ren naar de desbetreffende afdeling. Dit hoort immers ook bij het werk, dus om een goed beeld te krijgen van een functie, wil ik de gehele ochtend, althans tot 10.00 uur, mee gaan!

h3.jpg

Hanneke werkt sinds april als (gediplomeerd) IC-verpleegkundige en heeft het onwijs naar haar zin. De afwisseling van verschillende specialismen die zij dagelijks tegenkomt trekt haar enorm. Tijdens haar opleiding heeft zij veel geleerd, waarbij zij een brede kennis heeft ontwikkeld over verschillende specialismen. Daarnaast is de samenwerking met de specialisten en collega’s zeer goed. De moderne IC van Franciscus Gasthuis is een level 2 IC, wat inhoudt dat er naast geïsoleerd letsel, ook vitaal bedreigde patiënten opgevangen kunnen worden. De IC biedt plaats 16 patiënten met uitgebreide mogelijkheden voor beademing, dialyse en monitoring. Er wordt (steeds) meer samengewerkt met de IC van Franciscus Vlietland en, omdat een aantal IC-verpleegkundigen al rouleren over beide locaties, maakt dit hun werk nog afwisselender.

De eerste patiënt is dus een oudere man die goed aanspreekbaar is, kan lachen om grapjes en zelfs een beetje mobiel is. Hij mag al naar een andere afdeling (Hartbewaking), maar omdat daar nu  geen plek is, kan hij even op de IC blijven liggen. Voor Hanneke is dit wel eens leuk, want de meeste patiënten zijn er veel ‘erger’ aan toe. Hanneke voert bij deze patiënt controles uit, zoals de hartslag, saturatie, bloeddruk en ademhaling. Hierna wast zij de patiënt en dient ze medicatie toe. Ik ben onder de indruk van alle apparatuur en slangetjes. Ondertussen komt Sabrina, een collega van Hanneke, even vragen of zij haar kan helpen en neemt de verzorging van een patiënt van haar over. Er komt er een groep artsen en arts-assistenten binnen om de overdracht van de betreffende patiënt te bespreken met elkaar. Hanneke vertelt dat de samenwerking met de artsen en arts-assistenten heel goed is en dat er vanuit de artsen ook veel vertrouwen in de IC-verpleegkundigen is, waardoor de verpleegkundigen tot op zekere hoogte, veel vrijheid krijgen om het werk goed te kunnen doen. Dit maakt het werken op deze afdeling ook zo interessant. Even later komt een van de intensivisten langs en samen bespreken zij de patiënt. Hier zie ik ook dat Hanneke haar ervaringen van de dag daarvoor deelt, waarna het plan in overleg met de intensivist wat wordt bijgesteld.

Inmiddels is het tijd om naar de volgende patiënt te gaan, een stabiele jonge man die na een ongeluk een dwarslaesie heeft en daarnaast ook neurologische klachten heeft ontwikkeld. Sabrina heeft deze patiënt al verzorgd en Hanneke voert controles uit. Omdat hij beademd wordt kan hij niet praten en ook van zijn mimiek is weinig af te lezen. Dit maakt het communiceren erg lastig. Hanneke trekt haar blauwe schort aan (per kamer een apart schort vanwege risico op besmetting) en we merken dat deze meneer ons iets duidelijk wilt maken. Het blijkt lastig om uit te vogelen wat hij bedoelt. Hanneke geeft aan dat dit zowel voor haar als IC-verpleegkundige als de patiënt erg lastig is. Uiteindelijk komen we er met behulp van plaatjes achter wat hij wilt: de TV moet harder!

Ondertussen vertelt Hanneke mij over haar baan. Eén van de momenten die echt indruk op haar heeft gemaakt, is een situatie van een paar maanden terug. Een jonge vrouw had een zelfmoordpoging gedaan. Zij belandde in Franciscus Gasthuis en was er heel slecht aan toe. Uiteindelijk krabbelde zij toch op en weken later kwam zij, nadat ze ontslagen was van de verpleegafdeling, nog eens langs om iedereen te bedanken. Ze was erg blij dat zij nog in leven was. Dit geeft voldoening.

h2

h1

Hanneke vertelt ook over haar leuke collega’s. 'Ondanks dat je in deze functie echt je koppie er bij moet houden, wordt er ook veel gelachen onderling. Ik denk dat dit af en toe nodig is.' De sfeer is zo goed dat er bijna wekelijks een vrijdagmiddagborrel wordt gehouden in de stad, waar IC-verpleegkundigen, specialisten, arts-assistenten en coassistenten aanwezig zijn. Jong en oud. Gezellig! Hanneke: ‘Ook hebben we een ongeschreven regel in de nachtdienst: iedereen neemt wat lekkers mee.’ Het viel mij al op dat er ’s ochtends een grote kom chips stond en ik vroeg mij al af wie hier zo vroeg op de ochtend trek in had. Hanneke benoemt ook dat er ruimte is voor ontwikkeling. Op de afdeling worden IC-verpleegkundigen opgeleid en er is veel ruimte om symposia en congressen te bezoeken. Ook kan men zich verder ontwikkelen in een gekozen aandachtsgebied. Als STZ-opleidingsziekenhuis vinden we het belangrijk dat iedereen zich blijft ontwikkelen en zijn wij voortdurend bezig met opleiden. Zo is onlangs de werving voor de opleiding ventilation practitioner en circulation practitioner gestart.

Het is alweer tijd om te vertrekken en Hanneke laat mij nog wat 'ernstig zieke' IC-patiënten zien. Ik zie een aantal patiënten in een roes liggen met onwijs veel slangen en apparatuur om hen heen. Ook deze ochtend heeft weer indruk op mij gemaakt.

Wil jij het team van Hanneke komen versterken? Wij zijn op zoek naar enthousiaste IC-verpleegkundigen, zowel binnen Franciscus Gasthuis als Franciscus Vlietland. Bekijk dan de vacature

Of wil jij je specialiseren tot IC-verpleegkundige? Bekijk dan de vacature voor leerling IC-verpleegkundige

 

Om franciscus.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Bekijk ons cookiebeleid