Doorgaan naar hoofdinhoud

Nooit een zelfde bevalling

Inmiddels werk ik ruim 11 jaar als O&G-verpleegkundige en ik doe dit nog steeds met veel plezier! Mensen in mijn omgeving vragen mij wel eens: ‘waarom vind je jouw baan zo leuk? Elke bevalling is toch hetzelfde?’ Niets is minder waar… Elke bevalling is anders. Je hebt bijvoorbeeld te maken met verschillende leeftijden, verschillende culturen en verschillende trajecten. Sommige patiënten hebben al een heel voortraject achter de rug voordat ze zwanger raakten en anderen hebben een vorige bevalling als traumatisch ervaren. Dit zijn allemaal dingen die van invloed kunnen zijn op de (volgende) bevalling.

Aan het begin van mijn dienst probeer ik altijd af te tasten of mensen bepaalde ‘bevallingswensen’ hebben. Ik zie vrouwen voorbij komen die ontspannen met muziek, ontspannen onder de douche of de weeën opvangen op de ‘skippybal’. Dankzij mijn ervaring kan ik vaak best aardig inschatten hoe de bevalling zal verlopen, maar soms word ik toch weer enorm verrast en dát maakt het werken op de verloskamers zo leuk en uitdagend!

Onlangs had ik zo’n patiënt die mij enorm verraste. Ik had een late dienst en verzorgde een echtpaar dat een tweede kindje verwachtte. Het eerste kindje was met de geboorte aan de grote kant en daardoor verliep de bevalling minder soepel: de schouders werden lastig geboren. Deze ervaring was behoorlijk traumatisch voor hen. Ook het tweede kindje bleek uit de echo’s behoorlijk groot te zijn. Een ziekenhuisbevalling was dus noodzakelijk, dit terwijl zij eigenlijk thuis wilden bevallen. Ook belangrijk voor de ouders was om de natuur zoveel mogelijk zijn beloop laten, maar gezien het geschatte gewicht van de baby wilden de artsen de bevalling toch op gang brengen. In de dagdienst voor mij was er al uitgebreid met de ouders gesproken over waarom de artsen dit beleid wilden volgen. Na alle voors en tegens nogmaals te hebben besproken stemden de ouders er mee in om rond 18:00 uur het infuus met weeën-opwekkers te starten. De weeën kwamen wat meer op gang en ik besloot om gedurende een half uur te observeren hoe het weeënpatroon zich zou ontwikkelen. De arts was op dat moment al met 2 bevallingen tegelijkertijd bezig. Niet veel later ging de patiëntenbel. Ik was ondertussen druk bezig met mijn andere patiënt dus een collega ging even kijken. Enkele momenten later belde mijn collega mij: ‘volgens mij heeft jouw patiënt persdrang!’. Mijn eerste reactie was: ‘nee, dat kan nooit zo snel gaan’, maar op de achtergrond hoorde ik al geluiden ‘of toch wel…?’. De arts was intussen nog steeds afwisselend bij de andere bevallingen, maar aangezien dit kindje zo groot geschat werd, had ik haar liever aanwezig bij deze bevalling. Samen met mijn collega zette ik snel alles klaar voor de bevalling. Toen de arts kwam kijken, bleek mevrouw inderdaad voldoende ontsluiting te hebben. Na een klein kwartiertje werd er een flinke knul geboren van bijna 5 kilo! Wederom zaten de schouders ‘vast’ dus een bevalling in het ziekenhuis was een goede beslissing. Door goede samenwerking tussen de arts, mijn collega en mij leverde dit echter niet al teveel problemen op.

De gelukkige ouders vonden het heel erg fijn dat het een natuurlijke bevalling is geworden en zijn helemaal in de wolken met hun tweede zoon. Na deze bevalling zat ik zelf vol energie: zo fijn om deze ouders zo gelukkig te zien! Ze kijken tevreden terug op deze bevalling.

Ondanks dat dit voor mij ‘de zoveelste’ bevalling was, realiseer ik mijzelf altijd weer dat het voor de ouders een uniek en onvergetelijk moment is. Het is voor mij een eer om hierbij aanwezig te mogen zijn! En zo zie je maar weer: geen enkele bevalling is hetzelfde!

Om franciscus.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Bekijk ons cookiebeleid