Doorgaan naar hoofdinhoud

De leukste afdeling van het ziekenhuis…

Dat is wat ik vaak te horen krijg wanneer ik mensen vertel dat ik op de Kraamafdeling in het ziekenhuis werk. Meestal beaam ik dit, maar soms antwoord ik dat het MEESTAL leuk is. Ik zie hen dan denken, tot zij zich beseffen dat er ook bij ons op de afdeling bepaalde dingen gebeuren die helemaal niet zo leuk zijn…

baby_voeten.png

Naast de vele intens gelukkige momenten, beleven wij soms ook verdrietige momenten. Zo komen er bij ons patiënten die om medische redenen een zwangerschapsafbreking ondergaan. Dit, omdat er voor de 24 weken zwangerschap bepaalde afwijkingen bij de foetus zijn geconstateerd. Even voor de goede orde: bij ons vinden dus geen abortussen plaats omdat bijvoorbeeld de zwangerschap niet gewenst is! Ook komt het helaas nog wel eens voor dat een kindje overlijdt in de buik. De bevalling zal dan opgewekt gaan worden. In deze situaties bekruipt mij vaak een gevoel van oneerlijkheid, zeker wanneer dit gebeurt bij een termijn waarin het kindje al voldragen is en in feite lekker veilig thuis in zijn of haar eigen bedje had kunnen liggen. De ouders zijn in shock. Er komt zoveel op hen af, zij zitten vol met emoties en moeten allerlei beslissingen maken waar ze helemaal niet over na willen denken.

De ‘aard van het beestje’, en in dit geval die van de verpleegkundige, is toch dat je mensen wilt helpen en beter maken.

Het spreekt voor zich dat in deze situaties de ouders zeer intensieve begeleiding ontvangen. Bijvoorbeeld door artsen, verpleegkundigen en indien gewenst Medisch Maatschappelijk Werk. Aan de ene kant voel ik mij als verpleegkundige erg machteloos in dit soort situaties. De ‘aard van het beestje’, en in dit geval die van de verpleegkundige, is toch dat je mensen wilt helpen en beter maken. In deze gevallen kun je de situatie niet ‘beter’ voor ze maken. Maar toch ben je als verpleegkundige juíst in dit soort situaties erg waardevol voor de patiënt en haar naasten. En het zijn vaak de kleine dingen die het verschil maken voor ze. Denk hierbij aan het (laten) maken van foto’s, het maken van voet- en handafdrukjes en, wanneer dit mogelijk is, het afknippen van een plukje haar. Op deze manier kunnen ouders iets van hun kindje bewaren.

Bijna 22 jaar geleden heb ik zo’n situatie helaas van dichtbij meegemaakt: mijn nichtje Kelsey is te vroeg geboren en na 45 min overleden… Ik heb daarna voor mijn opleiding HBO-V een scriptie over de begeleiding bij perinatale sterfte geschreven, dus ik heb altijd wel interesse gehad in dit soort casussen.

En toch vind ik mijn werk als O&G-verpleegkundige het mooiste wat er is!

Ook tijdens de bevalling kan er een levensbedreigende situatie ontstaan. Zowel voor moeder als voor kind. Ik heb zelf al een aantal keer meegemaakt dat ik een pasgeboren baby direct na de geboorte heb moeten reanimeren. Dit zijn ook ingrijpende situaties, vooral natuurlijk voor de ouders, maar ook voor ons als zorgverleners. Het is belangrijk om zo’n situatie met alle betrokkenen te evalueren. Binnen Franciscus Gasthuis & Vlietland hebben we daarnaast ook een BedrijfsOpvangTeam (BOT-team). Dit team kan ondersteunen bij de verwerking van dit soort heftige situaties.

En toch, ondanks alle bovenstaande dingen, vind ik mijn werk als O&G-verpleegkundige (in combinatie met mijn werk als Neonatologieverpleegkundige) het mooiste vak wat er is! Of het nu een bevalling is waarbij alles goed verloopt, of wanneer er complicaties zijn; je bent zo waardevol voor de patiënt en diens naasten. Ze vergeten (meestal) nooit wie er aanwezig waren bij de bevalling en ze zijn enorm dankbaar. Daar doe je het voor!

Om franciscus.nl goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Bekijk ons cookiebeleid